G - H - Historia Słowian

Przejdź do treści

Menu główne:

Zioła

GAŁKA  MUSZKATAŁOWA
Gałka muszkatołowa jest owocem dużego wiecznie zielonego drzewa muszkatołowca korzennego. Gałka muszkatołowa, a właściwie nasionko środkowej części pestki, które jest zamknięte w cętkowanym żółtym jadalnym owocu. Sprzedawana jest jako przyprawa w całości lub w formie zmielonej, ale bardziej popularna jest sprzedawana ta w całości (nie wietrzeje tak jak zmielona). Gałka jest dodatkowo osłonięta jasno czerwoną osłonką, którą zbiera się, suszy i sprzedaje jako macis. Ponieważ gałka muszkatołowa posiada właściwości trujące, należy stosować ją w małych ilościach - bezpieczna ilość to szczypta lub dwie. Przechowywujemy je z dala od światła słonecznego w szczelnych pojemnikach. Najbardziej w Polsce stosowana jest do przyprawiania "flaków". Ponadto używa się jej do pasztetów, potraw z baraniny i jagnięciny, szpinaku itp.

Właściwości  lecznicze.
Gałka muszkatołowa w małych dawkach może zmniejszyć wzdęcia, poprawić trawienie i apetyt, oraz pomaga przy biegunce i wymiotach. Gałka posiada substancję o nazwie "mirystycyna", która powoduje omamy, zwidy, wymioty, a zbyt duża dawka może spowodować śmierć. Jednak w ilościach stosowanych do celów kulinarnych nie szkodzi. Spożyta w ilości 5-15 g ma działanie psychoaktywne, w większych ilościach jest bardzo niebezpieczna. Ze względu na towarzyszące nieprzyjemne efekty uboczne, rzadko jest stosowana w celach rekreacyjnych.
Zastosowanie gałki muszkatołowej jako narkotyku jest niezbyt popularne ze względu na jej nieprzyjemny smak oraz uboczne skutki: oszołomienie, suchość ust, przyspieszone bicie serca, zaparcia, trudności w oddawaniu moczu, stany lękowe.


GLISTNIK - jaskółcze ziele
W starożytności i ś
redniowieczu wiązano jaskółcze ziele z jaskółkami. Sokiem z tej rośliny jaskółki karmiły pisklęta, dzięki czemu miały widzieć. Ziele to było stosowane w medycynie ludowej przy chorobach oczu i usuwaniu kurzajek.

Zastosowanie lecznicze.
Zawarte w glistniku związki czynne zwiększają wydzielanie żółci i korzystnie wpływają na jej odpływ do dwunastnicy.
Ponadto działają rozkurczająco na przewód pokarmowy. Ziele glistnika ma zastosowanie w leczeniu chorób przewodu pokarmowego, wątroby i dróg żółciowych takich jak:
stany skurczowe dróg żółciowych, kolka żółciowa, jelitowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, skurczowe bóle brzucha, zespół objawów po zabiegach chirurgicznych na drogach żółciowych.

Zewnętrznie:
Bakteriobójcze, pierwotniakobójcze, grzybobójcze właściwości glistnika wykorzystywane są zewnętrznie w leczeniu zakażeń skóry, szczególnie na tle grzybiczym.


GŁÓG
W mitologii celtyckiej roślina ta rośnie w miejscach spoczynku legendarnych postaci. Można ją znaleźć przy miejscu snu Merlina. Głóg oplata po śmierci i łączy ze sobą groby słynnych kochanków — Tristana i Izoldy.

Według Słowian, głóg posiada w sobie wielką magię i siłę. Jego kolce chroniły przed złymi siłami, czarami, nieszczęściami i nieprzyjaznymi demonami, dlatego dbano o to, by znalazł się tam, gdzie było coś cennego, coś, czego trzeba było strzec. Na przykład niemowlę, które szczególnie narażone jest na uroki i złe życzenia. Jako, iż Słowianie uważali, że każde niedomaganie spowodowane jest złym duchem, te szczególnie podatne na choroby dzieci kąpano w wywarze z głogu.
Gałązki głogu służyły także do odstraszania czarownic. Ta, gdy przychodziła po zmroku by rzucić złą wróżbę, nie mogła przejść przez próg domu, gdyż pokłułaby się o wiszące na ścianie gałązki.
Głóg pomagał także rolnikom przy roli. Rolnicy specjalnie sadzili je przy miedzach, by chroniły zboża przed szkodnikami, a na wiosennych obrzędach palono w ogniskach jego ciernie, zapewniając sobie w ten sposób udany plon.

Zastosowanie lecznicze.    
Głóg ze względu na swoje właściwości jest jednym z głównych roślin medycyny ludowej. W ziołolecznictwie wykorzystywane są kwiaty i owoce. Zalecany jest przy problemach sercowych jako łagodny środek nasercowy, zwłaszcza w miażdżycy, chorobach serca wieku starszego, dusznicy bolesnej czy nadciśnieniu. Poprawia pracę mięśnia sercowego, poprzez zwiększenie siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie), zwiększa przepływ wieńcowy, zmniejsza opór naczyniowy, oraz wydłuża czas refrakcji (potencjalne działanie przeciwarytmiczne).
Również ma działanie uspokojające, pomaga obniżyć ciśnienie krwi.  

Kwiatostany zbiera się na początku kwitnięcia, a owoce jesienią. Suszyć należy w temperaturze do 40 °C w krótki okresie czasu. Suszone zbyt długo lub pogniecione przy zbiorze łatwo ciemnieją i tracą wartość leczniczą. Z owoców głogu można robić wino, nalewki, dżem, herbatki owocowe i wywary, które są skutecznym lekiem na przeziębienie, gorączkę i osłabienie.

Rodzaje  głogu.
W Polsce rosną dwa rodzaje głogu (jedno- i dwuszyjkowy) różniące się kształtem owoców i liści. Pierwszy ma owoce podłużne, jajowate, o odcieniu brązowym, z jedną pestką. Drugi ma owoce jasnoczerwone, kuliste i zawierające dwie, a czasem trzy pestki. Posiada związki lecznicze: flawonidy, garbniki, glikozydy, olejek eteryczny, witaminy A i C, związki wielofenolowe.

Wino  głowgowe - pomaga przy wyczerpaniu nerwowym i dolegliwościach sercowych.
6 łyżek sproszkowanego kwiatostanu głogu,
5 łyżek szyszek chmielu,
5 łyżek kwiatostanu lipy,
1 l gronowego czerwonego wina.
Mieszankę taką wystarczy zalać winem gronowym, wytrawnym lub półwytrawnym i odstawić pod przykryciem na 2 tygodnie.
Po tym czasie odcedzić przez gazę i mocno odcisnąć.                                
Wino przechowywać w butelce z ciemnego szkła w chłodnym miejscu.
Zalecana dawka: 2-3 razy dziennie po jednej łyżce.

Napar z kwiatów głogu.
2 łyżeczki suszonych kwiatów głogu zalać szklanką wrzątku i odstawić na 15 minut. Pić dwie szklanki dziennie.
Przy miażdżycy zalecane jest picie mieszanki z kwiatów głogu, ziela jemioły i morszczynu.
Z dwóch łyżek tej mieszanki zrobić szklankę odwaru i popijać kilkakrotnie w ciągu dnia małymi łyczkami.


HYZOP  LEKARSKI
Hyzop ceniony był jako roślina lecznicza jeszcze w starożytności. Stosowany b zwłaszcza przy zaburzeniach trawienia. Pomaga przy nieżytach żołądka i jelit, łagodzi wzdęcia i zapobiega nadmiernej fermentacji jelitowej. Pomaga złagodzić stany zapalne błony śluzowej jamy ustnej i dziąseł. Medycyna ludowa zaleca  napary z hyzopu przy astmie i gruźlicy, jak i przy zapaleniu płuc, przeziębieniach i nieżytach oskrzeli. Hyzop działa zarówno przeciwgorączkowo, jak i łagodzi bóle mięśniowe i nerwobóle

Napar z hyzopu.
1 łyżka ziela i 2 szklanki wrzątku.
Napar pije się 2-3 razy dziennie po 1/2 szklanki. Zaleca się także picie mieszanki (w równych proporcjach) hyzopu i szałwii w celu zmniejszenia wydzielania potu.

Zastosowanie w kuchni.
Ostry gorzkawo-cierpki smak i silnie kamforowy zapach sprawiają, że suszone listki hyzopu są świetną przyprawą do tak zwanych mdłych potraw, jak zupa ziemniaczana i fasolowa, twaróg, pasztet, pieczeń cielęca. Ziele i olejek hyzopu są również stosowane jako zaprawa do likierów i wina (np. do wermutu).


copyright © 2019
Kontakt:
mediapolonii@gmail.com
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego